Mirando al firmamento La luna manda besos Aquel niño del piano Se convirtio en huesos Ahora queda su forma Solo quedan recuerdos De aquella primavera Aun quedan momentos Manchados de azul y rojo quedaron mis versos Como Francisco de Goya y sus fusilamientos Como aquellos poemas hechos de lamentos Como ese ya lejano 14 de febrero No llores niño por esa procesion de muertos No te haran daño porque no formas parte de ellos Entre la fila estan algunos poetas muertos Como esa peli de los 80 de hace tiempo Me siento Rubén Darío al hablar de tu cuerpo Eres la luna desnuda y yo pierdo mi tiempo Eres la tarara de Camarón sus jaleos Carita de adios como dijo Lorca yo te quiero Generación del 23 heredamos lamentos Somos poetas frustrados no tiene remedio Pongo a dios por testigo si algun día muero Que no queden en el olvido todos estos versos Luces de bohemia Escenario de ensueño Persigo a mi alma Por largos senderos El agua encharcada Hace que me entre el sueño Las estrellas me arropan Con su dulce destello Adeus rios adeus fontes Adeus regatos pequenos Adeus vista dos meus ollos Non sei cando nos veremos Miña terra, miña terra Terra donde m'eu criei Ortiña que quero tanto Figueiriñas que prantei Adeus rios adeus fontes Adeus regatos pequenos Adeus vista dos meus ollos Non sei cando nos veremos Miña terra, miña terra Terra donde m'eu criei Ortiña que quero tanto Figueiriñas que prantei Adeus rios adeus fontes Adeus regatos pequenos Adeus vista dos meus ollos Non sei cando nos veremos Miña terra, miña terra Terra donde m'eu criei Ortiña que quero tanto Figueiriñas que prantei Adeus rios adeus fontes Adeus regatos pequenos Adeus vista dos meus ollos Non sei cando nos veremos Miña terra, miña terra Terra donde m'eu criei Ortiña que quero tanto Figueiriñas que prantei Adeus rios adeus fontes Adeus regatos pequenos Adeus vista dos meus ollos Non sei cando nos veremos