Помина бремето, закасни
Мисли гласни нечуени
Ладни лимови шарени
Да сонувам каде си
Улици празни, освоени
Сам а не сум, привлечна тишина
А ти, помина
Несебично себична.
А во тишината, дали се слушаме?
Ние
И пак под ѕвездите, се губиме?
Заедно
И пак се чувствува онаа навика
И нема повторно да заборавам.
Јас единствен кој остана
Страв, весела а поспана
Пусто е околу се
Фатаморгана или крвта врие
Бев среќа кај храбрите
Френолог на масата,
На ова тло имено
Помина
Несебично, себична.
Во оваа тишина, дали се слушаме?
Ние
И пак под ѕвездите, се губиме?
Заедно
И пак се чуватвува онаа навика
И нема повторно да заборавам.
А во тишината, дали се слушаме?
Ние
И пак под ѕвездите, се губиме?
Заедно
И пак се чуватвува онаа навика
И нема повторно да заборавам.
Да заборавам!
Да заборавам
(Соло Карло)
(Соло Андреј)
Навика!
Навика!
Навика!
Навика!
Навика!