Έναν πουλίν κελαηδεί Σ' έναν κλαδίν χωρίς φωλέαν Κελαηδεί και μοιρολογά Τον άνεμον παρακαλεί Φύσα ας σην Ανατολή Να φέρτς το ταίρι μ' τ' ακριβόν Ένταμαν είχαμε φωλέαν Σε ολοπράσινον ραχίν Κι επέταναμε όλεν την μέραν Ας σ' έναν σ' άλλον το κλαδίν Και εγέντονε τρανόν φουρτούναν Κι έγκεν εμέν' σε άλλον τόπον Κι άλλο φωλέαν πώς να 'φτάγω, Χωρίς το ταίρι μ' τ' ακριβόν; Κι άλλο φωλέαν πώς να 'φτάγω, Χωρίς το ταίρι μ' τ' ακριβόν; Έναν πουλίν κελαηδεί Σ' έναν κλαδίν μοναχόν-ι Σην Ανατολήν 'κες τερεί Αναστορεί κι αροθυμεί Τον τόπον που εγάπεσεν Το ταίρ'ν' αθέ που έχασεν Άνεμε ξαν παρακαλώ σε Φύσα ας σην Ανατολήν Φύσα και φέρε το πουλόπο μ' Φύσα να γαληνεύ' η ψη μ' Εταγιάντσα τη φουρτούναν Άντεξα τον ξεριζωμόν Τη χωρισίαν πώς να αντέχω Ας σο ταίρι μ' τ' ακριβόν; Τη χωρισίαν πώς να αντέχω Ας σο ταίρι μ' τ' ακριβόν;