Hann Gvendur á eyrinni var gamall skútukarl Og gulan þorskinn dró. Hann kaus heldur svitabað en kvennafar og svall. Í koti einn hann bjó. Og aldrei sást Gvendur gamli eyða nokkru fé Og aldrei fékk hann frí: Var daufur að skemmta sér og dansspor aldrei sté En dvaldi koti sínu í. Hann vann á eyrinni vikuna alla Og fór í aðgerð ef að vel gaf. Og vel hann dugði til að afferma dalla Og dag né nótt hann varla svaf Hann hafði í kindakofa átján gamlar ær Og af þeim gleði hlaut. Af alúð og natni oft hann annaðist um þær, Já einsog brothætt skraut. Hann vann á eyrinni vikuna alla Og fór í aðgerð ef að vel gaf. Og vel hann dugði til að afferma dalla Og dag né nótt hann varla svaf Hann Gvendur á eyrinni var gæðasál og hrein Sem göfgi hafði sýnt. Hann liggur nú örþreyttur og lúin hvílir bein Og leiðið hans er týnt. Hann vann á eyrinni vikuna alla Og fór í aðgerð ef að vel gaf. Og vel hann dugði til að afferma dalla Og dag né nótt hann varla svaf