Ξυπνούσε πάντα πρώτος πρωινά Σαββάτου
Μια καλημέρα με τραγούδι από τον Περικλή
Πήγαινε αθόρυβα πατούσες σαν του γάτου
Στο σαλόνι για την θέση του μπροστά από την τιβί
Πανδεσία παδικών και αθλητικών όλου του κόσμου
Κι απ' την κουζίνα να ρχέται η μυρωδιά του δυόσμου
Μια μπάλα έμοιαζε δεύτερη μάνα σε πυλωτή κι αλάνα
Δυο ματιά που ψιθύριζαν αγάπη δώσμου
Πρώτο θρανίο σε ένα ξένο για εκείνον σχολείο
Η φαντασία του για αυτόν σκασιαρχείο
Δίπλα καρέκλα ένας αλλόκοτος με τόσα κοινά
Θα τους ενώσουν πολλά, μα το μάθουνε χρόνια μετά
Τον κοροϊδεύανε δεν ήταν σαν τους άλλους
Και πληγωνόταν όποτε άνοιγε καρδιά
Ένας θυμός και μια Πληγή μέσα βαθιά καλά κρατεί
Και μια κλωτσιά που θα μπορούσε να χε ρίξει ακόμα πιο γερά
Χρονιά Λυκείου ξέγνοιαστα σε άλλο τόπο
Τον υποδέχονται χωρίς να κάνει κόπο
Μια φιλία με ένα μάγκα αλάνι του δείχνει άλλο τρόπο
Και κάποια πράγματα που κάνει κάνουν κρότο
Κάπου εδώ, γνωρίζει και θαυμάζει
Έναν τύπο που τον μπάζει στην φωτιά του αγώνα
Θα γίνουν κολλητοί και κάτι άλλο στην ζωή
Χαζά μυαλά χαζά παιδιά μένουνε ίδια ακόμα
Μετά τις εξετάσεις καλοκαίρι λευτεριάς
Μα αυτός θα πνίγεται σε πάθος που δεν θα μπορεί να αρθρώσει
Κι όταν μπορέσει αυτά που νιώθει να πει
Ένα όχι σε μια ακτή θα μείνει να τον καθηλώσει
Από τότε όλα θα ναι αλλιώς
Κι αυτός θα γίνεται καθώς περνούν τα χρόνια κλειστός
Απ' τον πόνο θα σφραγίσει την φωνή αυτή που λέει βαθιά
Μην φοβάσαι να δοθείς
Θα αγαπήσεις και θα αγάπηθεις
Να τολμάς να συγχωρείς
Δεν φταις γιαυτό που ζεις
Επιστροφή στην Αθήνα για την σχολή
Νέα ζωή που θα τον δυσκολέψει μάλλον πολύ
Μία παρέα από τρελούς θα είναι πάντα εκεί
Μα εκείνος μέσα θα βαραίνει, κι όλο θα σωπαίνει
Παράλληλα θα ρθει σε επαφή με την μουσική
Κι ένας έρωτας δειλά θα γεννηθεί
Αυτό το πάθος κι άλλο ένα θα γίνουν απωθημένα
Στα σκαλιά ένα φιλί, ποτέ δεν θα δοθεί
Έρχεται η ώρα να ντυθεί στο χακί
Και η μαυρίλα που τον τύλιγε τώρα θα τον πλακώσει
Από τότε του χει μείνει μια μνήμη κακή
Για μα σειρούλα που για δεύτερα πνοή δεν είχε δώσει
Σε εφιάλτες του θα ζει πάλι το ίδιο σκηνικό
Ακόμα κι όταν γυρίσει πίσω στο πατρικό
Μα και στον ξύπνιο του δεν θα ναι όλα αγγελικά πλασμένα
Χρόνια ανεργίας χρόνια νιότης τσακισμένα
Οι ενοχές για όλα αυτά θα τον στοιχειώσουν
Οι ομορφίες αυτού του κόσμου θα θολώσουν
Οι δυο του φίλοι θα ναι εκεί να τον σηκώσουν
Μα οι πληγές είναι βαθιές για να στεγνώσουν
Στιγμές και στιγμές θα τις αφήνει κενές
Θα νομίζει πως δεν ήταν προορισμένος για αυτές
Ένα φιλί σε ένα μπαλκόνι του Αγ. Δημητρίου
Δεν θα δοθεί ούτε κι αυτό, θα μείνει κρυφό
Τώρα που αγγίζει τις παλιές του αναμνήσεις
Εκείνες τις εικόνες που φοβόταν καιρό
Βρίσκει το θάρρος να εξηγήσει τις κινήσεις
Να καταλάβει τον παλιό του εαυτό
Αφήνει πίσω όλα αυτά που έχουν γίνει
Κι ας νιώθει πως με κάποια είναι δεμένος ακόμα
Αυτό το βάρος απ'το Χθες πια δεν τον πνίγει
Κι απ'τα νερά αναδύεται ένα καινούργιο σώμα