امیدم را مگیر از من خدایا ، خدایا دل تنگ مرا مشکن خدایا ، خدایا ،خدایا من دور از آشیانه ام، سربه آسمانم بی نصیب و خسته ماندم جدا ز یاران از بلای طوفان بال من شکسته از حریم دلم رفته رنگ حوس روز و شب به گویم در درون قفس وای در درون قفس واه که دست قضا بسته بال مرا روز وشب ز گلویم ناله خیزد و بس میزنم فریاد هرچه باداباد وای از این طوفان وای وای از این دیوار وای وای از این دیوار میزنم فریاد هرچه بادا باد وای از این طوفان وای وای از بیداد وای وای از این بیداد امیدم را مگیر از من خدایا خدایا خدایا دل تنگ مرا مشکن خدایا خدایا خدایا من دور از آشیانم سر به آسمانم بی نصیب و خسته ماندم جدا ز یاران ،از بلای طوفان بال من شکسته